Maandag 4 Oktober 2010.

Om 6u werden we spontaan wakker, waarschijnlijk was onze wake-up-call van 5u30 even weggedut. Met een iets hoger tempo ons klaargemaakt voor de dag. Neef Peter was op tijd, maar was zo opgewonden over het uitje dat hij de organisatie ervan was vergeten. Geen vervoer naar de ferry. ook neefje Airmano krapte achter zijn oor. Oké, organisatie overgenomen Airmano een auto geregelden ander half uur later reden we met high-speed om de ferry te halen.

Met 2 wielen op de houten laadklep om de ferry op te rijden, werden we met dwingende hand er weer af gebonjourd. 'Ferry is broken...'. Om de een of andere duistere reden werden we niet toegelaten.

Enfin, het duurde maar anderhalf uur voor er na veel vijven en zessen een boot was geregeld die ons naar Saparua kon brengen over de Bandazee, hoera.

Onze blijdschap sloeg snel om naar grote twijfel toen we het bootje zagen....Die zou je nog niet willen met 'zingen op de Zaan' !! Slechts 1 uur verwijderd van Saparuea, begonnen we de grote oversteek. Gas open en golfje tegen. We zaten te stuiteren een uur lang. Je moet er wat voor over hebben.

We zijn heelhuids, doch shaken aangekomen. Op Saparua een busje geregeld om ons rond te rijden. We hadden wat hotspots die we wilden zien. Rumah tuah van de grootouders en familievan Peter, rumah tauh van Airmano, nog wat oudere nazaten van de familie Hengst en Fort (benteng)Duurstede.

Aan het eind van de rit een geweldig mooie eetgelegenheid gevonden die ook nog geweldig eten serveerde, helemaal goed !!! De aankomende terugreis waren we vergeten.

Niet voor lang want het was tijd om afscheid te nemen van het mooie en gemoedelijke eiland.

Onze 'boot' lag al op ons te wachten. (had ik toch liever met de ferry gegaan,ma!) Plan plan terug varen was geen goed plan. Het was al 5u in de middag en om 6u word het immers donker. Dat was kantje boord....

De golven waren iets hoger en de zon was al onder. Het bootje leek een speelbal op het water. Beukte op de golven en wij lagen gebukt in het vooronder om de klappen op te vangen en niet met ons hoofd tegen het plafond te stuiteren.

Met het laatste straaltje daglicht voeren we naar de lokale aanlegsteiger.

Thanks God we made it !!!

Terug naar het hotel was het stil in de auto. We waren allemaal op ons eigen manier onder de indruk van de dag. Nu konden we alles even op een rijtje zetten en m'n wandelende nieren met de tomtom weer naar hun plaats navigeren.

Tijd voor een douche.

'sAvonds hadden de neven Alfonso en Armano nog een verrassing voor ons. Een heerlijke caffee latta bij de KFC, en Ambon-by-night-citytour. Leuk !

Groeten,

Peter en Jolanda,

'the travellers'.